Zuhal Olcay'ın ilk albümünü yıllar yıllar sonra tekrar dinleyip Çanakkale-İstanbul arasında seyreden kırmızı steyşın Ford'umuzun arka koltuğuna ışınlandım. Üzerimde bu etkiyi yapabilen iki albüm daha var: MFÖ - Geldiler ve Sezen Aksu - Gülümse. Pek çok şeyden daha heyecan verici bu. Annem ve babama birbirinden güzel yol kasetlerimiz için çok teşekkür ederim.
While listening to the ultimate crap song 'Untouched' by the ultimate crap twins 'The Veronicas' on the radio on the way to Paducah, Irem -amazed by the lyrics- asks Selen:
I: Have you ever felt untouched, Selencigim?
S: No.
I: No? But what would you do if you ever felt untouched, tatlım?
S: I'd immediately touch myself.
"WooHoo!" (The crowd goes wild. Even the driver starts clapping.)
and the Oscar for the Best Answer goes to Selen.
Yeah if you ever happen to read this, the room above #608 @ Lizo, just stop playing 'Just Dance'. I once liked that song bitch. Bak saat 4'ten sonra müziğin sesini kapatır mısın da demiyorum, hiç olmazsa potpuri yap diyorum. Gaga'nın yeni şarkıları da var gel ben sana karışık kaset çekicem.
Bugün bi çocuğun tshirtünün arkasında şunu okudum: "Basketball does not build a character, it reveals it." Sonra bütün o 'uzaktan atıyım ama tam atıyım'cı şutlarımı hatırladım. Tabii ki turnikede de şok edici derecede başarılıyım ama uzaktan gelip üçlük çizgisini birkaç adım geçtikten sonra şut atmayı daha çok severim. Bu karakterim hakkında ne diyor?
PS: Elizabeth College kız takımı onlara katılmamı teklif etti. Bi süre onur ve şeref duymaktan cevap veremedim. Sonra da "Sürekli antrenman yapacak kondüsyona sahip değilim, azcık da çekiniyorum. İzlemeye gelsem?" dedim.
Her dersin başında kendisinden beklenmeyecek çocuksu bi heyecanla iPod’unu açıp, hoparlöre bağlayarak Country müzik çalan ve çaldığı şeyi binbir söz oyunuyla dersle ilişkilendiren, pembe yanaklı, kır saçlı, papyonlu bir Amerikan tarihi profesörü var. Devamlı quiz yapmasa daha çok severdim.
Karşılaştırmalı politikayı İngiliz futbol takımlarıyla özdeşleştirerek anlatan bi hoca var.
Social Problems dersinin aynı zamanda terapist olan profesörü de rap yaptı geçen gün. O hafta anlatacaklarını şarkı sözü gibi yazmış. Açtı müziği üstüne nefesi kesilene kadar söyledi. Derse hep eşofmanla geliyor, saçları mütemadiyen elektrikli, gözlüğünün üstünden bakıyor.
“Thick” yerine “dick” diyip 5 dk gülen, henüz oda arkadaşımla kavga etmediğim için gidip kendisine onun arkasından konuştuğumu söyleyeceğini belirten nispeten sıkıcı hocalar da mevcut.
Murray'ye Çarşamba günü son 26 yılın en büyük buz fırtınası geldi. Önceden haber geldiydi, önlem de alındı ama bu kadarı beklenmiyordu. Ağaçlar devrildi, elektrik telleri koptu, sular kesildi. Oda arkadaşımın "hiçbi şey için tatil olmaz" dediği okul tatil oldu.
Anne diye çağırdığım yüce varlık, aşağıdaki şartlar (hep bir arada) sağlandığında defterden koparılmış kağıtlar veya ilaç firmalarının verdiği post-itleri kullanarak not yazar bana:
+ aynı evdeysek
+ bana söylemek istediği bi şey varsa
+ uyuyorsam
Dükkana gitmesi gerektiğinden uyanmamı bekleyemez. Telefon açmaya da üşenir. Anında görüntücüdür, not yazar. Bi gün aşağıdakini de yazdı:
~ "Günaydın sevgilim [m.b.f.*: 'sevgilim' yeni çıktı, concon bi ana değildir]. Tencerede tavuk var. Vitaminini al. Baban aramanı istiyor. Tuvalet kağıdını çok kullanma. Ormanları düşün. Seni seviyorum."
...
__________________________
Bir kabak hatırlatması daha okudunuz.
Tüm servetimi kitaplara yatırdım. Fotokopi, sahte kopya, ya da başka şeyler kabul etmiyolar, haklılar. Her şey orijinal olmak zorunda. Orijinaller de öküz parasında.
Hiçbi şey yazamıyorum, yani kayda değer.
Saat 3:45 oldu. Bugün Martin Luther King günü, ders yok. Geç uyandım. HIS 222 kodlu American Experience since 1865 dersi için hazırlamam gereken book review'e kitap seçtim. Adı, The Home Front and Beyond: American Women in the 1940s.
Güleryüzlü, düşünceli ve yardımsever oda arkadaşım saçlarıyla uğraşıyor.
Interrail için sırt çantamı hazırlarken annemle aramızda geçen, içinde ders alınacak pek çok mühim şey barındıran, annemi daha iyi tanımamı sağlamış tüyler ürpetici diyalog:
- Anne yağmurluk da almalı mıyım?
- Alma yer tutar.
- Ya yağmur yağarsa?
- Kapalı alana girersiniz.
- Ya yürüyor olursak, etrafta kapalı alan filan yoksa?
- Yaz yağmurudur, çabuk geçer.
- Şiddetlenirse, sırılsıklam olursam?
(takriben 5 saniye süren sessizlik)
- Kate*ler napıyo?
- ..???
- Islanıyo, kuruyo!
*Kate Austen (Evangeline Lilly), LOST
May 2008, Bus. Comm. Response Paper
Movie Report
“Being There” is the story of a clueless man, Chance the gardener, who has spent all his life in isolation in the house of a wealthy man – the man who raised him since he was a little kid. When this man dies, Chance is forced to get out of the house. Having got educated only by television (if you can call it an ‘education’), this simpleton is faced with the life ‘outside’ – with no awareness at all. After getting struck by a limousine, he finds himself in the mansion of a rich and sick businessman, Ben, and his wife, Eve.
The wealthy couple confuse him with someone he has never been, Chauncey Gardiner. His virtuous look, his good-looking suits, and his blank stares along with his speeches on gardening make the people around him think that he’s a man of many talents. After becoming close friends with Ben, Chance gets to know Bobby, the President of United States. When asked about the economical difficulties US is dealing with, Chance impresses Bobby with his ‘spring and blossom’ talks and he is once again misunderstood. The conversation they have influences the President’s next speech and he starts getting invitations for showing up on live TV shows.
All these cross purposes lead to a point that is unrecallable. Even Eve, Ben’s wife, gets romantically involved with Chance. As a man whose only interest is TV, Chance doesn’t (actually, he can’t) give Eve what she wants, she takes it herself. Practically, he doesn’t give anyone what they want, but eventually everybody gets what they want from him. Because, he is just there.
*
In my humble opinion, the movie is about perception and the patterns in our minds. We love to categorize people, this is for sure. Also, we like to think inside the box, as it’s the easiest thing to do. I mean, there are some certain templates in our minds (we inherited them from our ‘instructors’, whoever they are) which we use to decide if a person is wise or not (or some other characteristic, you name it). In the movie, Chance seems suitable for the model of a wise man with all of his tailored clothes and his professional talks on gardening. Any strangeness in the conversations wouldn’t bother those who became friends with Chance, as he looks way too good for a stupid man. So all of his words are taken as metaphors.
Another reason for the series of misunderstanding is the need of being approved. With a person like Chance, there’s nothing to feel uncomfortable; because he would never judge you. Anything you do or say is approved by Chance without questioning. And you think that he did it just because he is a well-mannered person and whatever you do or say is just good to be approved.
*
Overall, the movie gives this message: Life is a state of mind. Originally said by Jack Warden (the man who plays Benjamin Rand in the movie), this sentence has all the meaning to explain what the movie is about. Everything is happening in the hedge of our perception, nowhere beyond. Nothing ever crosses over the circle of our minds. Even we can’t get out of this circle. And we live our lives the way we give meaning to things inside this circle.
People around Chance are the living examples of this aphorism. But Chance is out of this theme. Because he doesn’t use his mind at all. He doesn’t get anywhere – he is just there. (“Getting there is half the fun, being there is all of it.” – movie’s tagline)
*
As one of the audience, I play my part deciding whether Chance was walking on the water or it was just a small mound under his feet. I’m also trying to find out some things that Kosinski (the writer) or the others (director and his staff) were telling through the symbols (like the masonic one, the all seeing eye, which appeard on Ben’s grave, towards the end of the movie) or some other aphorisms. Wait, I’m getting there…
I.F.
Kayıtlar
“Being There” is the story of a clueless man, Chance the gardener, who has spent all his life in isolation in the house of a wealthy man – the man who raised him since he was a little kid. When this man dies, Chance is forced to get out of the house. Having got educated only by television (if you can call it an ‘education’), this simpleton is faced with the life ‘outside’ – with no awareness at all. After getting struck by a limousine, he finds himself in the mansion of a rich and sick businessman, Ben, and his wife, Eve.
